Temel ava çıkmış, ama şansı pek yaver gitmemiş. Akşam eve eli boş dönmemek için kasaptan bir tavşan almış. Temel`i kapıda karşılayan Fadime, şaşkın bir halde sormuş:
- Haçan pu nedur, soyulmuş tavşanı nasıl avlaysun?
Temel kasılarak cevap vermiş:
- Sevişirken yakaladum Fadime, çiyinmesine firsat vermeden vurdimm onu.
Test ekipleri çoğu zaman çıktı üzerinden değerlendirilir: kaç test yazıldı, kaç hata bulundu, otomasyon oranı ne kadar arttı. Oysa ekip gelişimi bu metriklerin çok ötesinde, daha sessiz ama daha belirleyici bir alanda gerçekleşir. Gerçek gelişim; insanların düşünme biçiminde, sorumluluk alma şeklinde ve belirsizlikle başa çıkma reflekslerinde ortaya çıkar. Test liderliği
Yazılım kalitesi çoğu zaman araçlarla, test senaryolarıyla, otomasyon oranlarıyla anlatılır. Raporlar grafiklerle dolar, metrikler konuşur. Ancak çoğu ekip şunu geç fark eder: Kaliteyi asıl belirleyen şey kullanılan araçlar değil, o araçları kullanan insanların tutumu ve davranışlarıdır. Aynı teknolojiye, aynı test setlerine, aynı otomasyon altyapısına sahip iki takım arasında dramatik kalite
Yıllar önce test ekipleri çoğunlukla ikiye ayrılıyordu: manuel testçiler ve otomasyon geliştiricileri. Arada çoğu zaman görünmez bir duvar olurdu. Bugün şirketlerin büyük kısmı o modeli terk etti. Çünkü tek yönlü uzmanlık hem ilerlemeyi yavaşlatıyor hem de kalite perspektifini daraltıyor. Artık beklenti daha net: manuel düşünebilen ve gerektiğinde otomasyon üretebilen hibrit
Test, işin sonunda yapılan kontrol değil; işin başından sonuna kadar süren akıl yürütme biçimidir. Agile sonrası yazılımcılık dünyasında değişmeyen tek şey var: hız değil, belirsizlik. İhtiyaçlar sabit değil, planlar kesin değil, teknoloji durmuyor. Bu ortamda testin rolü artık eskisinden daha geniş. Bugün test, sadece hatayı bulmak ve raporlamak değil, ürün