Önde zeytin ağaçları Arkasında yar Sene 946 Mevsim sonbahar Önde zeytin ağaçları, neyleyim Dalları neyleyim. Yar yollarına dökülmedik dilleri neyleyim.
Yar yar!… Seni kara saplı bir bıçak gibi sineme sapladılar Değirmen misali döner başım Sevda değil bu bir hışım Gel gör beni darmadağın Tel tel çözülüp kalmışım. Yar yar Canımın çekirdeğinde diken Gözümün bebeğinde sitem var
Bedri Rahmi EYÜBOĞLU
Yazılım testinde bilgi çoğu zaman dokümante edilmez. Öğretilmez de. Daha çok aktarılır. Bir bakışta, bir yorumda, bir toplantıda söylenen tek bir cümlede ya da bir hatanın neden “böyle” ele alındığını anlatan kısa bir sohbette ortaya çıkar. Bu yüzden test mühendisliğinde mentorluk, resmi bir süreçten çok, zamanla oluşan bir öğrenme ilişkisi
Test ekipleri çoğu zaman çıktı üzerinden değerlendirilir: kaç test yazıldı, kaç hata bulundu, otomasyon oranı ne kadar arttı. Oysa ekip gelişimi bu metriklerin çok ötesinde, daha sessiz ama daha belirleyici bir alanda gerçekleşir. Gerçek gelişim; insanların düşünme biçiminde, sorumluluk alma şeklinde ve belirsizlikle başa çıkma reflekslerinde ortaya çıkar. Test liderliği
Yazılım kalitesi çoğu zaman araçlarla, test senaryolarıyla, otomasyon oranlarıyla anlatılır. Raporlar grafiklerle dolar, metrikler konuşur. Ancak çoğu ekip şunu geç fark eder: Kaliteyi asıl belirleyen şey kullanılan araçlar değil, o araçları kullanan insanların tutumu ve davranışlarıdır. Aynı teknolojiye, aynı test setlerine, aynı otomasyon altyapısına sahip iki takım arasında dramatik kalite
Yıllar önce test ekipleri çoğunlukla ikiye ayrılıyordu: manuel testçiler ve otomasyon geliştiricileri. Arada çoğu zaman görünmez bir duvar olurdu. Bugün şirketlerin büyük kısmı o modeli terk etti. Çünkü tek yönlü uzmanlık hem ilerlemeyi yavaşlatıyor hem de kalite perspektifini daraltıyor. Artık beklenti daha net: manuel düşünebilen ve gerektiğinde otomasyon üretebilen hibrit